Wielu autorów badających gleby obszarów tropikalnych sugeruje związek między składem mineralnym tych gleb a właściwościami fizycznymi, szczególnie w odniesieniu do wykształcenia struktury gleby, stabilności agregatów glebowych i składy granulometrycznego. W przeprowadzonych badaniach analizowano próbki gleb pobrane z endopedonów – poziomów genetycznych (Bt, Bss, Bo i Bw) pochodzących z wybranych gleb stref klimatycznych obszaru tropikalnego Kolumbii, z rejonów Andów, Karaibów i dorzecza Orinoko. Określono stabilność agregatów glebowych metodą przesiewania na mokro i metodą dyfrakcji laserowej. Wyniki wykazały dużą zmienność składu granulometrycznego gleb, z dominującym udziałem frakcji pyłowych i iłowych. To przekłada się na niską stabilność agregatów glebowych, a tym samym dużą podatność na ich dyspersję z wyjątkiem Andisoli. Wyniki przesiewania na mokro (KR) i wskaźnik stabilności agregatów oparty na dyfrakcji laserowej (ASILD) wykazały dobry poziom trwałości mikroagregatów tylko w Andisolach. Zawartość węgla organicznego (OC) była średnia do niskiej w glebach pochodzących z klimatu suchego i wysoka w glebach klimatu zimnego i wilgotnego warunkach. Andisole charakteryzowały się najwyższą zawartością SOC. Wpływ wietrzenia został potwirdzony występowaniem kaolinitu jako dominującego minerału ilastego. Niniejsze badanie dostarczyły wiedzy na temat zróznicowania właściwości fizykochemicznym i składu mineralogicznego gleb tropikalnych jako narzędzia do oceny agregacji gleby różnie użytkowanych w zróznicowanych warunkach środowiskowych.