Celem pracy było zbadanie intensywności wietrzenia chemicznego w madach uprawnych, obecnie nie zalewanych środkowej Wisły od Puław do Płocka (5 profili) i na obszarze Żuław (3 profile). Badane gleby zaklasyfikowano do: mad właściwych typowych, mad brunatnych gruntowo-glejowych, mad czarnoziemnych gruntowo-glejowych i mad glejowych. Mady środkowej Wisły wykazały przeważnie uziarnienie glin lekkich, natomiast mady Żuław – pyłu ilastego. Ogólną zawartość glinu, wapnia, magnezu, potasu i sodu oznaczono metodą fluorescencji rentgenowskiej (XRF) w próbkach glebowych (średnica <2mm), natomiast podstawowe analizy gleb wykonano metodami stosowanymi powszechnie w laboratoriach gleboznawczych. Stwierdzono następujące średnie i zakresy wartości wskaźników wietrzenia chemicznego profili mad Wisły: chemicznego wskaźnika przemian (CIA) – 64.7 (56.1-80), wskaźnika wietrzenia chemicznego Harnoisa (CIW) – 75.7 (67.3-90.5), wskaźnika przemian plagioklazów (PIA) – 57.9 (44-77.4), wietrzeniowego wskaźnika Parkera (WIP) – 25.8 (8.8-36.7) i wskaźnika Vogta (V) – 2.3 (1.8-3.1), które nieco większe wartości osiągnęły w madach Żuław niż środkowej Wisły. Badane mady wykazały lekkie zwietrzenie określane według wartości najczęściej stosowanego wskaźnika CIA od 60 do 70. Jednak średnia wartość tego wskaźnika w madach środkowej Wisły nieznacznie przekroczyła dolną wartość tego zakresu, natomiast w madach Żuław była zbliżona do wartości górnego zakresu. Gruntowo-glejowy proces glebotwórczy, zachodzący w większości mad, spowodował zwiększenie intensywności wietrzenia chemicznego w poziomach akumulacji związków żelaza, natomiast proces glebotwórczy akumulacji próchnicy i mało zaawansowane brunatnienia i ługowania nie wpłynęły na zwiększenie wartości wskaźników wietrzenia chemicznego. Wskaźniki wietrzenia wykazały małe zróżnicowanie stopnia zwietrzenia mad w przekroju ich profili oraz wzdłuż biegu Wisły, pomimo zróżnicowania warunków klimatycznych w holocenie i budowy geologicznej zlewni środkowej Wisły i Żuław.