Bu çalışmada mimari araştırma yöntemlerinin uygulama ile kurdukları ilişki dereceleri uygulama odaklı ve uygulamaya dayalı kavramları üzerinden tartışılmış ve tasarım temelli düşüncenin tabanını oluşturan yaratıcı sürece ne derece yakın oldukları incelenmiştir. Bu sayede çalışma, mimari araştırmalarda, tasarım uygulamasına yönelik bilgi üretiminin temel bir faaliyeti olan yaratıcılığın yerini sorgulamaktadır. Groat ve Wang’in (2013) Architectural Research Methods isimli kitabında tanımladığı yedi yöntemin ilişkilerine göre sistematize edilen şekil üzerinden, geçirgen ilişkilerle analiz edilen mimari araştırma yöntemleri, ulusal ve uluslararası ölçekte tamamlanmış doktora tezleri üzerinden analitik olarak incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda, incelenen tezlerden yapılan çıkarımlarla araştırma yöntemlerinin uygulama ile olan ilişkileri önerilen yeni bir ölçekle değerlendirilmiş ve tüm bu analizlerden elde edilen verilerle yaratıcılık bağlamında yeni bir kategorizasyon sunulmuştur. Önerilen bu çerçeve, tasarım temelli araştırma yöntemlerini kullanan araştırmacılara araştırmaları/projeleri ile nasıl ilişki kurabileceklerine dair yeni bir farkındalık ve çalışmaları için uygun kombinasyonlara dair öneri sağlayabilmektedir. Araştırma yöntemleri, uygulama ve yaratıcılık arasındaki etkileşime odaklanan bu çalışma mimari araştırma alanındaki bilgiye katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.