W momencie zawierania umowy o pracę musi zostać określone prawo pracownika do wynagrodzenia. Na przełomie XVIII i XIX w. wynagrodzenie ustalono wyłącznie techniką umowną. Powstanie i rozwój ruchu zawodowych doprowadziły do wytworzenia się praktyki zawierania układów zbiorowych pracy. Ustalenie wynagrodzenia za pracę może się odbywać także techniką ustawową. We współczesnej praktyce stosunków pracy stosuje się w celu ustalenia wynagrodzenia kombinacją wszystkich opisanych technik. Dzieje się tak zwłaszcza w krajach kapitalistycznych. Zagadnienie roli techniki umownej ustalania wynagrodzeń za pracę staje się szczególnie doniosłe i interesujące w warunkach szeroko rozwiniętej normatywnej regulacji płac w państwie socjalistycznym.