Manovich porównuje rewolucję technologiczną końca XX w. („nowe media”) z rewolucją artystyczną początku XX w. Argumentuje, że odkrycia i techniki starej awangardy (wizualny atomizm, montaż filmowy i nowa typografia) zostały wykorzystane i znaturalizowane w formie oprogramowania. Jego zdaniem formy wykorzystywane przez dzisiejsze media pozostają niezmienione, ale zmienia się sposób ich wykorzystania.