Chapman analizuje historię brytyjskiego filmu historycznego w ekonomicznym i kulturowym kontekście kina narodowego. Autor systematyzuje ten gatunek od lat 30. aż do współczesności, pokazując jak mocno film historyczny uzależniony był od warunków instytucjonalnych, ideologicznych czy kulturowych. Tekst koncentruje się szczególnie na sposobach reprezentacji tożsamości narodowej w takich filmach jak Prywatne życie Henryka VIII (The Private Life of Henry VIII, 1933), Scott of the Antarctic (1948), Zulus (Zulu, 1964), Henryk V (Henry V, 1944) czy Rydwany Ognia (Chariots of Fire, 1981). Chapman zastanawia się też, jak film historyczny wykorzystywany był jako wehikuł ekonomicznego i kulturowego eksportu brytyjskości w ciągu ostatnich 70 lat.