Autorka pisze o budowaniu zarówno przez film jak i przez architekturę – we współpracy z wrażliwością odbiorcy – własnego czasu i własnej przestrzeni, i o podobnym sposobie pobudzania przez nie do istnienia przestrzeni mentalnej, przeżywanej, pomimo zasadniczej różnicy w sposobie istnienia ich obrazowości (materialnym w wypadku architektury i iluzyjnym w wypadku filmu). Zdaniem Waletko na poziomie indywidualnego doświadczania architektury, teoria filmu wzbogaca słownik architektoniczny m.in. o ideę montażu. Autorka porusza też zagadnienie cielesności (autora i odbiorcy) wyznaczającej stosunki panujące w naszej przestrzeni wizualnej, zagadnienie montażu międzykadrowego i wewnątrzkadrowego, wyjaśnia kategorię przezroczystości (realnej i formalnej) na gruncie architektonicznym i filmowym oraz porównuje ruch planu, kadrowanie w filmie i architekturze.