Pożegnaniami Wojciech Jerzy Has rozpoczął swoje filmowe rozważania nad strukturą czasu. Prowadząc poetycki, podszyty ironią dialog z narodową tradycją i prozą Stanisława Dygata, zrealizował film, który wszedł do kanonu szkoły polskiej. Jednocześnie pozostał na jej uboczu. Reżysera bardziej niż historia przez wielkie „h” interesowały poszukiwania zaginionego czasu, obserwowanie odchodzenia w przeszłość ludzi, miejsc i rzeczy. Romans dwójki bohaterów zostaje w zakończeniu niemal dosłownie rozjechany przez kolumnę radzieckich czołgów. Ważniejsza jednak była gra, jaką Lidka i Paweł prowadzili ze sobą w trakcie kolejnych zbliżeń i rozstań – niemal wyrachowane marnowanie kolejnych szans… Pożegnania tematycznie torują drogę filmowi Jak być kochaną, stylistycznie zaś Sanatorium pod Klepsydrą. Pod wieloma względami nie ustępują tym arcydziełom.