Autor przedstawia swoje refleksje dotyczące wyszperanej w antykwariacie książki Williama Earle’a Surrealizm of the Movies (1987). William Earle (1919-1988), wykładowca filozofii na Northwestern University w Chicago, był autorytetem od egzystencjalizmu i fenomenologii. Pozostawił po sobie kilka książek o tematyce filozoficznej i jedną poświęconą kinu, która – wbrew tytułowi – nie jest wcale historią filmu surrealistycznego, ale zbiorem erudycyjnych i wyjątkowo zjadliwych esejów o tradycyjnym kinie. Rozważania filozofa dotyczące ontologii kina prowadzą go do konkluzji, że surrealizm jest wpisany w istotę kina. Giżycki zauważa, że pasjonujące eseje Earle’a czyta się w dużej mierze jak manifest kina antyrealistycznego. Chciałoby się więc tezy filozofa skonfrontować z praktykę – wiadomo bowiem (z okładki książki odkrytej w antykwariacie), że Earl zrealizował ponad 20 „surrealistyczno-dadaistycznych” filmów. Niestety, próżno ich szukać w filmotekach, sklepach czy Internecie. Giżycki pyta: A może po prostu nigdy nie powstały, są tylko dadaistyczno-surrealistycznym żartem?