Artykuł jest próbą ocenienia wpływu, jaki technologie cyfrowe wywierają na nasze pojmowanie historii filmu. Wprawdzie tzw. Nowa Historia Filmu przyczyniła się do wznowienia badań nad „początkami” kina, ale nie odniosła jeszcze znaczącego sukcesu w analizowaniu krytycznego momentu multimedialnego z przełomu stuleci. Stając wobec takiego wyzwania, autor przytacza argumenty przemawiające za nowym modelem historiograficznym, tzw. archeologią mediów, tak by można było przezwyciężyć opozycję między „starymi” i „nowymi” mediami, zdestabilizowaną we współczesnej praktyce medialnej. Obszar doświadczenia audiowizualnego musi zostać poddany ponownemu mapowaniu, co pozwoli wyjaśnić znaczenie takich pojęć, jak ucieleśnienie, interfejs, narracja, diegeza, a także dostarczy nowych impulsów do badań nad nierozrywkowymi zastosowaniami dyspozytywu audiowizualnego. Tekst jest tłumaczeniem artykułu Thomasa Elsaessera The New Film History as Media Archaeology, który w oryginale ukazał się w czasopiśmie „Cinémas” (2004, t. 14, nr 2-3, s. 75-117). © 2004 by „Cinémas”. Ze względu na ograniczenia praw autorskich artykuł jest dostępny tylko w wydaniu papierowym.