Bordwell stwierdza, że narracja parametryczna nie jest związana z żadną szkołą narodową, okresem historii czy gatunkiem filmu. Wydaje się, że jego normom brakuje konkretności historycznej, która cechuje np. narrację klasyczną czy narrację kina artystycznego. W narracji parametrycznej system stylistyczny filmu kreuje struktury odmienne od wymogów sjużetu. Styl filmu można zatem ukształtować i uwypuklić do takiego stopnia, że wydaje się, iż co najmniej dorównuje on ważnością strukturom opowieści. Autor szczegółowo charakteryzuje rozmaite aspekty narracji parametrycznej, odwołując się m.in. do teorii formalistów rosyjskich, strukturalizmu czy analogii z muzyką serialną. Dla unaocznienia zasad tego rodzaju narracji autor przedstawia rozbudowaną analizę Kieszonkowca (Pickpocket, 1959) Roberta Bressona. Jak zauważa Bordwell, wśród zalet analizy formy parametrycznej jest również ta, że pomaga ona ujawnić formalne przyczyny aury tajemnicy i transcendencji, którą publiczność i krytyka powszechnie przypisują dziełu Bressona. Jednym ze źródeł tego efektu jest to, że układ stylistyczny jest odmienny od układu sjużetu. Tekst jest tłumaczeniem rozdziału Parametric Narration z książki Davida Bordwella Narration in the Fiction Film, University of Wisconsin Press, Madison 1985. © 1985 by the Board of Regents of the University of Wisconsin System. Ze względu na ograniczenia praw autorskich artykuł jest dostępny tylko w wydaniu papierowym.