Na przykładzie powieści Joan Lindsay Piknik pod Wiszącą Skałą (1967) oraz jej sławnej adaptacji, filmu Petera Weira pod tym samym tytułem (1975), Pawłowska-Jądrzyk bada problem „wielkiej elipsy”, która jest swego rodzaju dominantą generującą jakości metafizyczne, co plasuje istotny sens obydwu dzieł poza warstwą przedmiotów przedstawionych, w sferze znaczeń ulotnych i nieokreślonych. Metafizyczny charakter Pikniku... bazuje na technice sugestii, a ta w znacznej mierze uzależniona jest od możliwości przekazu artystycznego, w którym znajduje realizację. Autorka podejmuje też kwestię medialnych uwarunkowań kontekstualizacji „wielkiej elipsy”, a także zastanawia się, na ile różnice między istotą sztuki literackiej i filmowej wpływają na jej efekty.