W tekście analizowane są sposoby, w jakie w XIX wieku w ramach „jasnej” i „czarnej” legendy wykorzystywano pamięć o Napoleonie poprzez sprawczość jego ciała i nadawanie mu symbolicznych znaczeń. Instrumentalizacja jego cielesności przeprowadzana w obrazach i tekstach okazała się strategicznym narzędziem budowania zbiorowej pamięci i politycznej mitologii, szczególnie we Francji. Tekst porusza kilka specyficznych wątków dotyczących ciała za życia (między innymi deprecjację i hybrydalną deformację w brytyjskich karykaturach w obliczu francuskiej inwazji) oraz (zwłaszcza) po śmierci. Śmierć Napoleona niemal od razu została owiana legendą. Upublicznione zostały opisy agonii i odchodzenia cesarza, raporty z sekcji zwłok oraz wizerunki martwego ciała, zapoczątkowując popularność ikonografii upamiętniającej go w formie zbliżonej do obrazów dewocyjnych. Następnie dokonywała się jego „resomatyzacja” poprzez sakralizację, przeistoczenie w relikwię i wizerunki „zmartwychwstania”, co miało miejsce szczególnie po sprowadzeniu szczątków cesarza do Francji i pogrzebie w Paryżu (retour des cendres), traktowanym jako rytuał przekazania i legitymizacji władzy monarchii lipcowej. Ciało cesarza stało się nośnikiem chwały państwa. Równocześnie pojawiły się przedstawienia Napoleona jako fantomu. Popularne stały się przedstawienia w formie wizualnej zagadki, wykorzystujące zasady iluzji i tradycję portretów w formie sylwetek – zjawy-cienia nawiedzającego grób na Świętej Helenie. Po śmierci Napoleona wydanych zostało też kilka książek, w których cesarz jako duch odbywał podróże w zaświaty.