Artykuł dotyczy początków historii Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, które zinterpretowane zostały w perspektywie dekolonialnych badań nad muzeami i kolekcjami. Używając pojęć takich, jak „polski kompleks kolonialny” i „wewnętrzna kolonizacja europejska”, autorka wskazuje na uwikłanie Muzeum i etnografii w sieć globalnego kolonializmu, a zarazem opisuje odmienność sytuacji w kraju Europy Środkowo-Wschodniej, który nie miał pozycji imperium i nie posiadał zamorskich kolonii. W ostatniej części artykułu pojawiają się postulaty dotyczące działań dekolonialnych w muzeach tego regionu, gdzie kolonialna przeszłość i uwikłanie nie jest tak jednoznaczne, jak w przypadku imperiów kolonialnych Zachodu.