Artykuł dotyczy aktywności brytyjskiego kolektywu artystycznego – Cooking Sections (Daniel Fernández Pascual i Alon Schwabe), który bada nasze sposoby odżywiania się oraz wzajemne powiązania między żywnością, przemysłem i klimatem, rozwijając wizualne i performatywne narzędzia wizualizacji odpowiedzialności. Cooking Sections wierzą, że sztuka może prowadzić do zmiany społecznej. Łącząc design, performans, aktywizm i pracę społeczną, analizują oni, w jaki sposób jedzenie może być sposobem zarządzania ekosystemami i promowania ochrony przyrody. Punktem wyjścia artykułu jest teza Nicholasa Mirzoeffa mówiąca o przewadze perswazyjnej języka sztuki nad językiem nauki w kontekście kryzysu klimatycznego. Sądzi on, że problemy Nowej Epoki Ludzkiej wyrażone w języku nauk ścisłych mogą nie trafiać do sporej grupy ludzi. Przewaga języka sztuki polega na tym, że potrafi ona w całościowym estetycznym geście unaocznić, nieoczywiste konsekwencje działalności człowieka. Działania artystyczne Cooking Sections analizowane są w kontekście koncepcji smaku jako zadania Nicoli Perullo, wedle której smak nie jest statyczną indywidualną tożsamością, ale procesualną, zmienną edukacją dla dobrego życia, a wybory kulinarne są kluczowe dla dbania o własne ciało i środowisko.