Rewitalizacja obszarów miejskich wymaga z jednej strony sformułowania trafnej i realnej wizji rozwoju opartej na zdiagnozowanym potencjale miejsca: historyczno-kulturowym, społeczno-gospodarczym, krajobrazowym i przyrodniczym, z drugiej skutecznych narzędzi jej wdrożenia. Plan miejscowy wydaje się być gwarantem osiągnięcia ładu przestrzennego, ochrony tożsamości miejsca, w tym wartości historyczno-kulturowych i walorów krajobrazowych, a w odniesieniu do terenów rewitalizowanych również poprawy warunków życia mieszkańców. Wymagane prawem prognozy finansowe i środowiskowe skutków uchwalenia planów nie mogą ilustrować wymienionych, tak ważnych kwestii kulturowych i społecznych kształtowania krajobrazu. Przeprowadzona analiza MPZP „Bolinko-Niemierzyńska” objętego programem rewitalizacji śródmiejskiego obszaru Szczecina posiadającego wysokie walory kulturowo-krajobrazowe wskazuje na zagrożenia, jakie niesie dla tożsamości miejsca i jakości życia jego mieszkańców uchwalenie planu.