We współczesnej dydaktyce historii w Polsce dominują paradygmaty: obiektywistyczny, który wywiera silny wpływ na model edukacyjny powszechnie stosowany na lekcjach (cele, treści, przebieg lekcji, jej strukturę i ogniwa nauczania), oraz instrukcyjny, związany z pomiarem dydaktycznym i operacjonalizacją celów, czyli wywoływaniem pożądanych zachowań uczniów i skierowany na mierzalność efektów oraz wynik. W obecnych paradygmatach trudno jest zapewnić wieloperspektywiczność oraz pokazywanie kontrowersji, które są z nią związane. Dominuje tradycyjna forma narracji. Kolejne reformy programowe coraz silniej koncentrują się na treściach nauczania, a zwiększanie ich ilości ogranicza nabywanie umiejętności historycznych, choć w teorii pozostają one niezmienne pomimo przyrostu wiadomości. Pojawia się problem, czy celem samym w sobie jest wiedza historyczna, czy umiejętność wykorzystywania jej przez ucznia w przyszłości.