Artykuł dotyczy klasycznej koncepcji prawa zwyczajowego i zwyczaju administracyjnego Profesora Tadeusza Bigi oraz jego implementacji w obowiązującym stanie prawnym. W ujęciu T. Bigi prawo zwyczajowe, w tym przede wszystkim praktyka administracyjna, ma charakter pierwotny i posiłkowy, przy czym nie może być sprzeczne z ustawą. A zatem nie jest źródłem prawa, mimo że służy jednolitości stosowania prawa. Warunkami powstania zwyczaju administracyjnego są stała praktyka, przekonanie o konieczności stosowania tej praktyki oraz zezwolenie ustawowe. Takiego odesłania ustawowego do praktyki administracyjnej nie było w polskim porządku prawnym od lat. Stan ten uległ zmianie w latach 2017–2018, kiedy na skutek nowelizacji prawa wprowadzono względne związanie organów praktyką administracyjną. W tych okolicznościach w artykule zbadano aktualność koncepcji T. Bigi oraz uwzględniono dziedzictwo sądów europejskich.