Integracja funkcjonalna pomiędzy człowiekiem a produktami oprogramowanymi postępuje bardzo dynamicznie. Starość dotyczyć będzie w przyszłości ludzi dziś jeszcze młodych, stąd zapobieganie wykluczeniu cyfrowemu osób w wieku starszym opierać się musi na jak najwcześniej rozpoczynanej, ustawicznej i możliwie jak najszerszej odpowiedniej edukacji ogółu społeczeństwa, połączonej z zapewnieniem powszechnej dostępności do usług teleinformatycznych choćby w zakresie podstawowym. Z uwagi na rosnący deficyt personelu medycznego i związany z tym wzrost kosztu tradycyjnych porad lekarskich i pielęgniarskich, coraz częściej personel medyczny zastępowany jest w zróżnicowanym zakresie przez systemy informatyczne, wykorzystujące interaktywny przekaz multimedialny, a osoby objęte wykluczeniem cyfrowym nie mogą z nich korzystać. Zwalczanie już istniejącego wykluczenia cyfrowego osób w wieku starszym daje jedynie ograniczone efekty i należy traktować je jako niezbędną, ale jednak ostateczność ‒ wymuszoną brakiem odpowiednich działań podjętych na wcześniejszych etapach życia lub ich nieskutecznością. Szczególnie cenne są inicjatywy zmierzające do zdefiniowania katalogu kompetencji zapewniających obsługę produktów oprogramowanych w stopniu podstawowym.