Bu çalışmada, Babür İmparatorluğu zamanında altın çağını yaşayan ve belli bir kurumsallığa ulaşan medrese ve medrese öğretiminin İngilizlerin Hint yarımadasına gelişiyle birlikte 18. yüzyılın ortalarından itibaren girdiği sıkıntılı süreç izah edilmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda İngilizlerin oryantalizm ve evanjelizm ekseninde eğitim ve öğretimde yaptığı veya yapmaya çalıştığı reformların sebepleri ve sonuçları ortaya konmuştur. Reformların medreselerdeki öğretimi değersizleştirmeye çalıştığını düşünen Hint Müslümanları “İslâm dinini ve kültürünü koruma” refleksi geliştirip medreselerde ekolleşme yoluna gittiği sonucuna ulaşılmıştır. Farklı ekollerin ortaya çıkması medreselerdeki müfredat birliğini yok etmiş ve medrese mezunu Müslüman öğrenciler arasında fikir ayrılıkları kadar bilgi uçurumu da meydana getirmiştir.