W Unii Europejskiej aktualnie funkcjonują trzy rodzaje kompetencji: wyłączne, dzieloneoraz wspierające (uzupełniające i harmonizujące). Dla każdego państwa bardzo ważnejest autonomiczne władztwo podatkowe i związana z tym samodzielność w kształtowaniupolityki podatkowej. Państwa przystępujące do Unii Europejskiej musiały się jednak liczyćz tym, że od momentu przystąpienia nie będą miały swoistego monopolu na tworzeniew pełni niezależnych i autonomicznych regulacji podatkowych. Prawo podatkowe UEsłuży przede wszystkim prawidłowemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego UE. Celemkrajowego prawa podatkowego jest w głównej mierze zapewnienie dochodów państwu.Zatem główną cechą krajowego prawa podatkowego jest funkcja fiskalna, a unijnego– prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Prawo podatkowe UE sensu largostanowi zbiór przepisów prawa unijnego (pierwotnego i wtórnego) dotyczących i mającychwpływ na prawo podatkowe poszczególnych państw członkowskich. Prawo podatkoweUE sensu stricto stanowi natomiast zbiór przepisów prawa unijnego odnoszących sięi stosowanych bezpośrednio w prawie podatkowym państw członkowskich UE. W dużymuproszczeniu można przyjąć, że są to przepisy dotyczące opodatkowania przede wszystkim podatkami pośrednimi.