W artykule autorka podejmuje się deskrypcji audycji publicystycznych realizowanych w Polskim Radiu na przestrzeni lat. Są to materiały radiowe traktujące o rocznicach wybuchu powstania w getcie warszawskim w kwietniu 1943 r. Za cezurę czasową przyjęto lata 1945–1989. Autorkę interesuje sposób komunikowania o rocznicach w poszczególnych latach, narracja audycji oraz podejmowane w nich zagadnienia. W badaniu posłużyła się metodą analizy ilościowo-jakościowej zawartości przekazów radiowych. Udało się w ten sposób uchwycić dynamikę realizowania audycji rocznicowych, podejmowania tematu bądź jego przemilczania; wyodrębnić gatunki radiowe, w których temat się pojawił, oraz przyjrzeć się sposobom ujęcia zagadnienia i kształtowania obowiązującego w danym czasie polskiego dyskursu zagładowego. Badania wpisują się w nurt memory studies. Tuż po wojnie, a także w latach pięćdziesiątych kształtowany był apologetyczny wizerunek Polaków, który eksplodował ze zdwojoną siłą w propagandowej narracji lat sześćdziesiątych z przesadnym podkreślaniem polskiej pomocy żydowskim braciom, jako powszechnej postawy w czasie niemieckiej okupacji. Walczący Polacy stali się synonimem walki ogólnonarodowej, a w eksponowaniu wątku ich rzekomej pomocy walczącemu gettu można dostrzec elementy polonizacji. W latach osiemdziesiątych dziennikarze i twórcy radiowi wracają do kwestii Zagłady i powstania w getcie, ale ogólnie rzecz ujmując zbiorowy wizerunek Polaków pozostaje nienaruszony. Dopiero początek przemian ustrojowych w Polsce zwiastuje otwarcie na kwestie relacji polsko-żydowskich, w tym przepracowanie trudnej historii. Czy to się udało? – pozostaje kwestią dyskusyjną po dzisiaj. Trudno nie odnieść wrażenia, że narracja publicystyki radiowej z lat 1945–1989 miała charakter wręcz atakujący wszystko, co odbiegało od zaprojektowanego konstruktu myślenia o sobie i narodzie. Można postawić pytanie: czy żeby bronić „polskiej wrażliwości”, trzeba było atakować?