Artykuł ten dotyczy statutu parafii. Parafia, ustanowiona zgodnie z prawem, posiada osobowość prawną na mocy samego prawa (ok. 515 § 3). Natomiast zespół osób lub rzeczy może uzyskać osobowość prawną na podstawie statutów wcześniej zatwierdzonych przez kompetentną władzę kościelną. Autor wyjaśnia, że co do zasady, zarządzanie dobrami kościelnymi jest określone zarówno w prawie powszechnym, jak i w statutach. Dlatego w wykonywaniu aktów nadzwyczajnego zarządzania statuty nie mogą być ignorowane (ok. 1281 § 1). Ustawodawca kościelny wyraźnie stanowi o sporządzeniu własnych statutów, na przykład: konferencja biskupów (kan. 451), instytuty życia konsekrowanego nie mają jednak żadnego odniesienia do obowiązku nadania statutów parafii (kan. 586, 587). Posiadanie statutów parafialnych pozwoliłoby na uszczegółowienie zarządu dobrami kościelnymi, zwłaszcza jeśli chodzi o skuteczność prawa kanonicznego w państwowym porządku prawnym. Aby tego dokonać, statut musi opierać się na ustawie (art. 38 k.c.). Jak dotąd ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada takiego przepisu, zatem należy przedstawić postulat de lege ferenda, aby dodać do ustawy następujące sformułowanie: „sposób działania parafii reguluje jej statut”. Oprócz statutów opartych na ustawie, istnieje również problem jawności przepisów prawnych zawartych w rejestrze sądowym. Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym nie przewiduje rejestru parafii. Stąd pojawia się drugi postulat de lege ferenda, aby ustawodawca określił zasadę jawności statutu w Krajowym Rejestrze Sądowym.