Ekoteologia obejmuje swoją refleksją w świetle Bożego Objawienia rzeczywistość świata, w którym obecne są różne problemy, będące efektem rozwoju cywilizacji technicznej. Bada je z uwzględnieniem tak relacji indywidualnej (osoba ludzka a środowisko), jak również ich społecznych uwarunkowań. Działania o charakterze destruktywnym dla środowiska są analizowane jako tzw. grzech ekologiczny, dla którego punktem wyjścia weryfikacji i waloryzacji jest piąte przykazanie Dekalogu. Ludzka aktywność o negatywnych skutkach dla środowiska rozumiana jest nie jako realizacja Bożego wezwania do czynienia sobie ziemi poddanej (por. Rdz 1,28), lecz jako sprzeniewierzenie się tej, powierzonej u zarania dziejów człowiekowi misji. Jest bowiem sprzeciwem wobec ustanowionego przez Stwórcę porządku i atakiem na życie.