11 marca 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła pandemię nowego koronawirusa SARS-CoV-2 odpowiedzialnego za chorobę COVID-19. W Polsce pierwszy przypadek koronawirusa wykryto 4 marca 2020 r., a 20 marca 2020 r. ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoC-2. Od tego czasu codzienne życie ludzi na całym świecie radykalnie się zmieniło. Do dnia dzisiejszego odczuwamy konsekwencje nowej i nieprzewidywalnej sytuacji epidemiologicznej. Szczególnie dotkliwe skutki pandemii obserwuje się w systemie ochrony zdrowia. Dotyczy to praktycznie wszystkich krajów, zarówno tych, gdzie świadczenie usług zdrowotnych jest na wysokim poziomie, jak również państw słabo rozwiniętych, które już wcześniej borykały się z problemami w tym obszarze. Sytuacja epidemiologiczna wpłynęła również na realizację praw pacjenta. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku prawa do kontaktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyjnego z innymi osobami także ze względu na możliwości organizacyjne podmiotu. W niniejszym opracowaniu poruszona zostanie problematyka dotycząca ograniczenia praw pacjenta w oparciu o powołany art. 5 u.p.p. Przedmiotem rozważań nie będzie natomiast problematyka związana m.in. z ograniczaniem prawa do świadczeń zdrowotnych, które to ograniczenia były powodowane zmianami w obowiązujących przepisach, a nie decyzją kierownika podmiotu leczniczego. W tych bowiem przypadkach podmioty lecznicze miały obowiązek dostosować się do obowiązujących przepisów i kierownicy podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych nie mieli możliwości podejmowania odmiennych decyzji.