Przepisy ustawodawstwa UE, a także wskazane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie pozostawiają wątpliwości w kwestii odpowiedzialności państwa wobec jednostki, która wyraża zamiar złożenia wniosku o ochronę międzynarodową. Cudzoziemcy ubiegający się o ochronę międzynarodową nie mogą być odsyłani do kraju, w którym narażeni są na prześladowania lub nieludzkie lub poniżające traktowanie. Okoliczności te mogą zostać zweryfikowane dzięki wdrożeniu zasady non-refoulement, która z kolei wiąże się z zapewnieniem dostępu do skutecznej i zgodnej z prawem procedury na terytorium państwa przyjmującego. Z drugiej strony, w świetle prawa międzynarodowego, państwa powołujące się na zasadę suwerenności mają prawo chronić swoje granice i decydować, komu zezwolić na wjazd na swoje terytorium. Trudności w interpretacji i stosowaniu obu zasad tworzą napięcie, które determinuje traktowanie cudzoziemców ubiegających się o ochronę międzynarodową. W obliczu braku odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejski Trybunał Praw Człowieka próbuje wyjaśnić wątpliwości dotyczące zakresu praw przysługujących cudzoziemcom wjeżdżającym na terytorium państwa-strony. Celem niniejszego artykułu jest analiza prawa uchodźcy do ochrony międzynarodowej w świetle prawodawstwa Unii Europejskiej oraz próba oceny jego efektywności.