Türkiye Selçukluları Devleti Anadolu topraklarına hâkim olduktan sonra ticareti geliştirmek için çeşitli girişimlerde bulunmuşlardır. Bu girişimler arasında Türklerin elinde olmayan ancak ticari açıdan önemli noktalara hâkim olan devletlerle yapılan anlaşmalar yer almaktadır. Bu anlaşmalardan biri olan ve 1220 yılında Alâeddîn Keykubâd ve Venedik Dukalığı arasında yapılan anlaşma önemli bir tarihi belge niteliğindedir. Anlaşma Venedik adına İstanbul Podestası Jacopo Tiepolo tarafından imzalanmıştır. Anlaşmanın hükümleri incelendiği zaman her iki devlet arasındaki ticari ve sosyal münasebetler hakkında bilgi sahibi olmak mümkündür. Anlaşma hükümlerine göre Selçukluların Venediklilere Anadolu’da ticaret yapmaları için bir takım imtiyazlar verdikleri görülmektedir. Bu imtiyazlar Venediklilerin Selçuklu topraklarında yaptıkları ticarette verecekleri vergi oranının düşürülmesinden, sosyal ve adli haklarına kadar pek çok alanı kapsamakta idi ve anlaşma ile Venedikliler ticari rakiplerine karşı üstün duruma gelmişlerdi. Anlaşma şartlarına göre Venedikliler altın, inci gibi değerli madenlerden tam vergi muafiyeti almışlardı. Bunun yanında Venedikliler silahla saldırı ve hırsızlık davaları hariç kendi aralarında çıkan anlaşmazlıklarda Venedikli bir yetkili tarafından yargılanacaklardı. Silahla saldırı ve hırsızlık davaları ise Selçuklu mahkemeleri tarafından görülecekti. Venediklilerin bu anlaşma ile aldıkları imtiyazlar o dönemde diğer İslâm devletlerinin yabancılara verdiği imtiyazlardan fazla idi. Bu dönemde İslâm Devletleri kendi ülkesindeki yabancılar için farklı uygulamalar yürütmekteydiler. Alâeddîn Keykubâd’ın Anadolu topraklarında ticareti canlandırmak için yaptığı bu anlaşma Venedikliler için bir takım mali ve sosyal haklarla sınırlı kalmış tüm bu ayrıcalıklara rağmen Venedikliler Selçuklu topraklarında herhangi bir mülk edinme hakkı elde edememişlerdir.