Masallar, dunya edebiyati haritasinda ait oldugu kulturun ozelliklerini ortaya koyan en katisiksiz edebi turlerden birisidir. Bugun Turk, Hint ve Alman masallari degerlendirmesinin kokeninde bu ozelligin onemli bir tesiri vardir. 18.yuzyildan itibaren dunyadaki ekonomik dengelerin degismesi kulturlerin edebiyattaki faaliyetlerini dolayli yoldan etkiler. Toplumsal refahin insan yasantisina getirdigi somut gostergeler zamanla ustun medeniyet dusuncesini besleyen bir unsura donusur. Orta Dogu’daki siyasi karmasayla beraber ekonomik zayifligin yarattigi gerilim, edebiyat dunyasina iki dusunceyi tasir. Yazarlarin bir kismi ekonomik yonden guclu olan medeniyetin tum unsurlarini oz kulture tasiyarak kendisine has yeni bir edebiyat ortami saglamak ister. Baska bir yazar grubu ise maddi varligin kulturel ustunluk gostergesi oldugu imajini reddeder, kendi edebiyatinin degerli ve devam ettirilmeye layik oldugu uzerinde durur. Her iki bakis acisinda oryantalist dusuncenin romantik bir edilgenlige mahkum ettigi Dogu imaji reddedilir. Dusunce dunyasindaki ortak tepkinin bazen ortak bir tur olarak masalla ifade edilmesi bu turun mevcut edebiyat dunyasindaki yerini anlamayi zorunlu kilar. Sezai Karakoc’un “Masal” ve Erendiz Atasu’nun “Madam Butterfly Olmeyi Reddederse” adli metinlerinde masal, hem kulturel kimligi ifade eden bir arac hem de ironik dili olusturmanin bir yolu olmustur. Bu calismada ismi belirtilen yazarlarin masal turuyle Bati dunyasina karsi gelistirdikleri oksidentalist tavir “ben ve oteki” kavramlariyla degerlendirilecektir.