Anadilde okuma yazma ogretimi son donem Osmanli egitim tarihinin en onemli meselelerinden biridir. Arapca, Latince ve Ibranice din dili olmalari bakimindan Musluman, Hiristiyan ve Yahudiler arasinda birinci derece onem arz etmistir. Martin Luther, Incil’i Almancaya tercume ettikten sonra Almanlar kendi dillerini fark etmeye basladilar ve zamanla anadilde okuma yazma ogretimi Kuzey Avrupa ulkelerinde kurumsallasti. Osmanli sahasinda modern okullarin acilmasiyla anadilde okuma yazma ogretiminin onemi fark edildi. Lakin bu alanda bir egitim sistemi gelistirmek mumkun olmadi. Bu acidan Selim Sabit’in Elifba Risalesi adli kitabi, egitimde yenilesme tarihinde essiz bir yere sahiptir. 1838’de kaleme alinan Maarif-i Umumiye Layihasi’nda dile getirilen fikirlerden biri ana dilde okuma ve yazmanin kolaylastirilmasiydi. Bu fikir 1838’de dile getirildi fakat okuma yazma ogretimindeki zorlugu ortadan kaldiracak ilk eser ancak 1858’de yayimlanabildi. Mehmet Rustu’nun Nuhbetu’l-Etfal’i ise ana dilde okuma yazma ogretimini kolaylastiran ilk eser olma ayricaligina sahiptir. Bu alanda yayimlanmis ikinci eser Selim Sabit’in Elifba Risalesi’dir. Bu makalede Elifba Risalesi, sahip oldugu nitelikler ve egitim tarihimizdeki yeri acisindan ele alinmaktadir.