Tefsir tarihinde içerdikleri malzemenin‘nakil olması’ dolayısıyla ‘rivayet tefsiri’ kategorisine dâhil edileneserlerin her birinin kendine özgü üslup ve yöntemleri vardır. Söz konusueserlerin üslup ve yöntemlerine ilişkin tahliller, dâhil oldukları alanakatkılarını ortaya koymak açısından önem arz etmektedir. Makalede İbn Kesîr’in,Tefsîru’l-Kur’âni’l-azîm adlı eserinde rivayet kullanımına ilişkinyöntem ve uygulamalarının tahlili amaçlanmıştır. Zira tefsirde istihdam edilenrivayet türleri ve bu rivayetlerin nakledilişindeki biçimsel farklılaşmalardadüşünsel bir arkaplan mevcuttur. Kur’an tefsirinde en iyi yöntemin sırasıylaKur’an’ın Kur’anla, sünnetle, sahabe ve tâbiun sözleriyle tefsir olduğunudüşünen İbn Kesîr’in tefsirinde yer verdiği malzeme bu düşüncesiyleörtüşmektedir. Bu noktada İbn Kesîr tefsiri, genel yapısı itibarıyla tefsirinakille sınırlandıran rivayet tefsiri geleneğinin çizgisinde bir yöntemesahiptir. Kur’an’dan sonra ikinci kaynak olarak işaret ettiği “sünnet”e ilişkinbilgiyi içeren rivayetlere yer vermesi ise rivayet tefsiri geleneğinden yöntemolarak ayrıldığı en önemli noktadır. İbn Kesîr bu uygulamasıyla, ilk dönemlerdeHz. Peygamber’in doğrudan ayetlere ilişkin açıklamalarını nakleden rivayettefsirlerinden farklı olarak ayetlerle doğrudan ilişkisi olmayan haberleri yanisebeb-i vürûdu Kur’an tefsiri olmayan rivayetleri kendi ifadesiyle ‘sünneti’ detefsirin kaynağına dâhil etmiştir. Bu durum hadisçi bakışın tefsir literatürüneetkisini de örneklemektedir.