Rivayettefsiri olarak nitelendirilen eserlerin her biri kendine özgü özelliklere sahipolmakla birlikte, bu tefsirlerdeki temel asgari müşterekler aynı zamandarivayet tefsiri geleneğinin karakterini oluşturmaktadır. Bu bağlamda rivayettelakkisi, kullanılan malzeme, malzemeyi nakletme yöntemi, malzemeyi istihdametme amacı ve tefsir yöntemindeki temel yaklaşımlar bu geleneğin belirleyicivasıflarıdır. Bu yaklaşımlarda zamanla bazı farklılıklar ortaya çıkmıştır. Bufarklılıkların bütünü geleneğin yapısında görülen dönüşümü ifade eder. Budönüşümün göstergeleri tefsirlerde farklı düzeylerde gözlemlenebilir. Dönüşümün, bütün yönleriyle en belirginolduğu, bazı açılardan da nihaî noktasına ulaştığı eser ise, İbn Kesîrtefsiridir. Bu tespit özellikle İbn Kesîr tefsirinin kendisinden önceki rivayettefsirleri ile kıyaslandığında açıkça ortaya çıkmaktadır. Keza İbn Kesîrsonrası rivayet tefsiri geleneğindeki en önemli isim olan Suyûtî’nin tefsiriile yapılan karşılaştırmaların neticeleri, İbn Kesîr tefsirine ilişkin sözkonusu tespiti desteklemektedir.