Kur’an-ı Kerim dinimizin ana kaynağıdır. Bundan dolayı onun nazmının yazımı ve okunması, dinimizin birçok hükümlerine tesir etmiştir. Ayetlerin yazı ve okunuş şekillerine göre kıraatler oluşmuş ve bu kıraatlere göre de yedisi mütevatir, üçü ise meşhur kıraat olmak üzere kıraat ekolleri ortaya çıkmıştır. Bu kıraatlere bağlı olarak, müçtehid imamlar ayetleri farklı yorumlara ve içtihatlara tabi tutmuşlardır. Bundan dolayı Kur’an-ı Kerim’in doğru yazılıp, sahih tilavetine, peygamberimizden itibaren günümüze kadar ehemmiyet gösterilmiştir. Özellikle islami ilimlerin tedvin edilip, alanlara ayırıldığı hicri üçüncü ile beşinci yıllar arasında Kur’an-ı Kerim’in yazılışında, Hz. Osman’ın İmam Mushafı’na uygunluğu ve kıraat imamlarının okuyuş usulleri ile ilgili kitaplar yazılmıştır. İşte kıraat ve resmul-mushaf alanında en önemli çalışma yapanlardan ve katkı sunanlardan birisi de Endülüslü ünlü kıraat âlimi Ebû ‘Amr Osman b. Sa‘id ed-Dânî (ö. 444/1053)’dir. Mushaf imlası külliyatı içerisinde yer alan el-Muhkem, Mushafın harekelenmesi ve noktalanması, tarihçesi, selef âlimlerinin, tabiîn âlimlerinin ve daha sonraki dönem âlimlerinin bu konu hakkındaki görüşlerinin değerlendirilmesi adına önemli bilgiler sunmaktadır. Bunun yanısıra Kur’an-ı Kerim Arap Dil ve Edebiyatı’nın en büyük kaynağı olduğundan dolayı ed-Dani’nin el-Muhkem eseri Arap Dili ve Edebiyatı alanında, sarf, nahiv ve i‘râb yönünden geçirmiş olduğu tarihi aşamaları bizlere nakleden büyük bir hazinedir. Bundan dolayıda bu eser hem kıraat ilmi alanında hem de Arap Dili ve Edebiyatı alanında çalışma yapacaklara büyük bir katkı sunacaktır.[1] ed-Dâni’nin el-Muhkem isimli eseri günümüz kıraat ilmine konu olan resmu’l-mushaf çalışmaları ile Arap Dili ve Edebiyatı alanlarında, çalışma yapanlara bir katkı sunması amacını gözeterek bu eseri incelemeyi uygun bulduk. [1] Ebû ‘Amr Osmân b. Saîd b. Osmân ed-Dânî, el-Muhkem Fî Nakti’l-Mesâhif, thk. İzzet Hasan Dımeşk, Dârü’l-Fikr, 1986, 21.