Türk dili, tarihten günümüze çok geniş bir coğrafyaya yayılmış ve konuşulmaktadır. Tarihi, coğrafi, siyasi vb. şartlar sebebiyle Türk lehçelerinin söz varlığı arasında fonolojik, morfolojik ve semantik farklılıklar oluşmuştur. Fakat en uzak görünen Türk lehçeleri arasında dahi ciddi anlamda ortaklıklar olduğu görülmektedir. Bu bağlamda Oğuz grubu lehçelerinden olan Türkiye Türkçesinin ve Güney Sibirya Türk lehçelerinden birisi olan Tuva Türkçesinin ortaklaşan söz varlığı bu çalışmada ele alınmıştır. Türkiye Türkçesinin ağızlarının Türk diline ait arkaik unsurları barındırması ve zengin bir söz hazinesi ihtiva etmesi sebebiyle mukayesede ağızlar tercih edilmiştir. Türkiye Türkçesinin standart yazı ve konuşma dilinde kullanılmayan pek çok sözün ağızlarda yaşamaya devam ettiği görülmektedir. Ağızlar bünyesinde Moğolca, Farsça, Arapça gibi dillere ait pek çok unsuru da barındırmaktadır. Karşılaştırmada Tuva Türkçesi için sözlükler, ağızlar için Türk Dil Kurumu’nun Derleme Sözlüğü verileri kullanılmıştır. Çalışmada Türkiye Türkçesinin standart yazı dilinde bulunmayan ağızlarda ve Tuva Türkçesinde bulunan ortak söz varlığının tespiti amaçlanmaktadır. Bu bağlamda tespit edilen 30 sözcüğün Tuva Türkçesindeki ve Anadolu ağızlarındaki durumu gösterilmiş ve ağızlarda konuşulduğu bölgeler de sözcüğün yayılımını göstermek amacıyla verilmiştir. Ayrıca bu sözlerin köken bilgisi açısından durumuna da bakılmıştır.