Bu makale, Osmanlı İmparatorluğu’nda havacılık düşüncesinin ve hava gücüne yönelik stratejik tahayyüllerin, dönemin askerî basınında nasıl temsil edildiğini incelemektedir. Özellikle Donanma Mecmuası ve Zafer Gazetesi gibi askerî yayın organlarında yayımlanan yazılar aracılığıyla, balonculuktan tayyareciliğe ve zeplinlere kadar geniş bir yelpazede Osmanlı ordusunun havacılığa bakışı değerlendirilmiştir. Söz konusu yayınlarda yer alan Ali Rıza Seyfi, M. B. İdris, M. Burhaneddin, Ahmet Vahit, Tayyareci Yusuf Kenan, Süreyya Bey gibi yazarlar, yalnızca teknik bilgiler sunmakla kalmamış; aynı zamanda havacılığı askerî modernleşmenin, millî savunma bilincinin ve entelektüel bir vizyonun parçası olarak ele almışlardır. Makale, bu yazılar üzerinden Osmanlı entelijansiyasının havacılığı bir ideal, bir sembol ve bir askerî reform aracı olarak nasıl konumlandırdığını göstermeyi amaçlamaktadır. Avrupa’daki havacılık faaliyetleri titizlikle takip edilirken, Osmanlı Devleti'nin bu alandaki geri kalmışlığı hem bir eksiklik hem de telafi edilmesi gereken stratejik bir boşluk olarak değerlendirilmiştir. Basında yer alan metinler, tayyareciliği yalnızca keşif ve istihbarat değil, geleceğin harp meydanlarında belirleyici olacak yıkıcı bir güç olarak da tahayyül etmektedir. Bu çerçevede çalışma, Osmanlı askerî basınında teknolojik yeniliklerin ideolojik, stratejik ve sembolik boyutlarını irdeleyen bütüncül bir analiz sunmaktadır.