Modernite, gecmise ait olan ve akil ile bagdasmayan her seyi yikmaya calisir. Gelenek ise gecmis ile siki baglari cagristiran bir kavram olarak modernitenin bas dusmani kabul edilir. Modern dusunurlere gore gelenek kisinin aklini ozgur bir sekilde kullanmasina engel olur. Gelenek, bireyin davranislarini ve dusuncelerini ondan bagimsiz olarak bicimlendirdiginden ozgur iradeyi ve akli bir kenara iter. Modern zihin, aklin egemen oldugu bir dunya duzeni kurmak icin gelenegin ortadan kaldirilmasini savunur. Bu yuzden modern sanatta, modern felsefede, modern edebiyatta, modern egitimde gelenegin izlerinin silik oldugu goze carpar. Buna karsin postmodernizm, gelenek ile yeni baglarin kurulmasini savunur. Modern iddialarin zamanla bir bir iflas etmesi, insanin kendi ozune yabancilasmasi ve yalnizlasmasi, modern sanat ve edebiyatta tikanmanin yasanmasi postmodernistleri arayisa surukler. Postmodern soylemde, gelenek modernitenin tikandigi yerde faydalanilan essiz bir kaynak olarak degerlendirilir. Bireyin modern zamanlarda kaybettigi degerlere nostalji duygusu ile yaklasan postmodernistler, degisik yollardan gelenekten yararlanmaya calisirlar. Onlara gore modernitenin insani, sanati, edebiyati, felsefeyi tek tiplestirmesinin ustesinden cokseslilikle gelinebilir. Essiz bir kaynak olan gelenegin yeniden yorumlanmasi soz konusu coksesliligin elde edilmesine hizmet eder. Bu calismanin amaci, postmodernizm ve gelenek arasinda ne tur bir iliskinin oldugunu incelemektir.