Garb Ocaklari merkezli korsanlik hareketleri, Osmanli Devleti ile Venedik arasindaki iliskilerin son iki yuzyilinda en temel problem olarak tebaruz eder. Osmanli ahidnameleri onceleri Venedikli tuccara, Akdeniz genelinde koruma saglarken, IV. Murad doneminde verilen korsanliga hasredilmis bir ahidname ile birlikte Osmanli Devleti’nde deniz siniri fikri olgunlasmaya baslamis ve Osmanli Devleti’nin sunmus oldugu korumanin niteligi degismistir. Iki devlet arasindaki son savasi bitiren Pasarofca Antlasmasi’nin imzalanmasinin ardindan taraflar arasinda Venedik’in talebi uzerine daha detayli bir deniz siniri cizilecek ve Osmanli Devleti Venedik’i, bu sinir disinda Garb Ocaklari gemileri ile catisirsa hic bir sekilde sorumlu tutmayacagini ilan edecektir. Bu yeni donemde, Venedik Cumhuriyeti’nin tuccar gemilerini korsanlardan koruma yonundeki muhtelif cabalari istenen neticeyi vermeyince, Venedik Senatosu Garb Ocaklari ile mustakil antlasmalar imzalamak suretiyle bu korumayi elde etmeye calisacaktir. Bu makalede oncelikle, Temmuz 1763’te Cezayir’le imzalanan antlasma orneginden hareketle, Garb Ocaklari ile soz konusu antlasmalarin imzalanma sureci ele alinmakta, daha sonra ise antlasma maddelerinin iceriklerinin bir analizi yapilmaktadir. Ekler kisminda ise antlasmanin tam metninin transliterasyonuna yer verilmistir.