Doganin ve varligin ozunu belirleyen dort unsur (toprak, su, hava, ates) yani anasir-i erbaa, hayatin anlamini, ozunu ve kimi zamanda karsiligini iceren bir bicimde pek cok felsefi dusuncenin temelini olusturur. Varligin kuruculugunu olusturan bu dort unsur aslinda evrenin de temelini olusturmaktadir. Bu baglamda evrenin yaratilisi ve insanin yaratilisi arasinda bag kurmaya calisan insanoglu, bu unsurlari ayni zamanda kutsal ogeler olarak kabul eder. Kendi varligi ile doga arasinda ontolojik bir bag oldugunu da bu vesile ile sezen insan, dogayi ozellikle bu dort unsurun dolayiminda icsellestirir. Doga ile insan arasindaki ontolojik bagi duyumsayan ve metin duzlemine aktaran Necip Fazil Kisakurek, siirin imgeler ve simgeler duzeni icerisinde anasir-i erbaa’yi farkli anlam ve cagrisim degerlerinde kullanir. Necip Fazil’in siirlerinde su 57, toprak 32, ates 24 ve hava 10 kere kullanilir. Genellikle mistik ve metafizik cagrisim degerleriyle kullanilan bu unsurlar, sairin benlik arayisinda da anahtar gorev ustlenirler. Bu calismada Necip Fazil Kisakurek’in siirlerinde anasir-i erbaa unsurlari kullanim sikligi sirasiyla su, toprak, ates ve hava basliklari altinda irdelenmeye calisilacaktir.