W artykule podjęto problem wsparcia rodzin więźniów. Jego celem było prześledzenie możliwości udzielania wsparcia rodzinom osób pozbawionych wolności przez wybrane podmioty sektorów publicznego i prywatnego. By osiągnąć zamierzony cel, posłużono się metodą analizy i syntezy. Do wyników badań należą wskazane podstawowe źródła pomocy płynące z obu segmentów. Osiągnięte wyniki wykazały, iż poszczególne jednostki przynależące do obu sektorów są zdecentralizowane i mało wpływowe. Zatem zrodziły się przynajmniej dwa postulaty: konieczność utworzenia centralnej instytucji/organizacji, która koordynowałaby działania pozostałych i powołanie duszpasterstwa nadzwyczajnego (kategorialnego i sytuacyjnego), spieszącego ze wsparciem rodzin osadzonych o różnych orientacjach konfesyjnych.