Yedinci yüzyılın ortalarında, İslamiyet’in Çin’e girmesiyle birlikte Müslüman nüfusu Çin’de hızla artmaya başlamıştır. Tang Hanedanlığı döneminde başlayan bu süreç, Ming Hanedanlığı döneminde zirveye ulaşmıştır. Tang Hanedanlığı’nda ticaret için Çin’e gelen Müslümanlar, Ming Hanedanlığı’na gelindiğinde Çin’in sosyal ve ekonomik yaşamının her karesinde yer edinmişlerdir. Hızla artan Müslüman nüfus, zaman içerinde Çin’in sosyal ve kültürel yapısının ayrılmaz bir parçası olmuştur. Ancak Huizu etnik grubunun oluşmasıyla birlikte Çinli Müslümanların eğitimi noktasında aksamalar yaşanmıştır. Yaşanan bu sürecin sonunda sistemli bir eğitime geçme zorunluluğu doğmuştur. 16. yüzyılın başlarında yaşayan Müslüman âlim Hu Dengzhou, Çin medrese eğitim sistemini kurarak Çinli Müslümanların daha sistemli bir şekilde eğitim almalarına katkıda bulunmuştur. Çin medrese sistemi ile ilköğretimden yükseköğretime kadar çeşitli dini dersler verilerek Çinli Müslümanların İslam bilgisinin artırılması hedeflenmiştir. Medreselerde, İslamiyet ile ilgili “On Üç Klasik” adı verilen bir külliyat okutulmuştur. Medrese dili olarak Arapça, Farsça ve Çince kullanılmıştır. Ayrıca bu üç dilin birleşimi ile “xiaojing (小锦)” veya “xiao’er jing (小儿 锦)” adı verilen medrese dili oluşmuştur. Çalışmamızda, 16. yüzyılda Çin medrese sisteminin kuruluşu, eğitim içeriği, dili ve Çin İslam anlayışına olan akademik katkısı ele alınacaktır.