Yaşanan gelişmeler ve ampirik bulgular, sosyal bilimlerde akademinin zorlu bir dönemece girdiğine işaret etmektedir. Dünyanın değişik ülkelerinde, birbirinden bağımsız yürütülen çalışmaların tartışmaya açık ön bulgularına göre genç bilim insanları akademiyi eşi görülmemiş bir oranda terk etmekte (Milojevic vd., 2018; Wood ve Townsend, 2013); çok sayıda profesör (% 40) pozisyonlarından ayrılmayı düşünmekte (Sanderson vd., 2000); genç akademisyenler, özelliklede doktora öğrencileri, akıl ve ruh sağlığı sorunlarından iki kat daha fazla mustarip (Levecque vd., 2017); tekrarlayan reddedilme, meslektaş kıskançlığı, meslektaş düşmanlığı, psikolojik taciz ve şiddet (mobbing), “sahtekar sendromu” (imposter syndrome) ve tükenmişlik karşısında “aklı başında” kalmak neredeyse imkansız (Brown, 2013; Jaremca vd., 2020; Stubb vd., 2012).