Podjęta w tekście problematyka wynika z najnowszych doświadczeń świata wynikających z pandemii wirusa SARS-CoV-2, a która stała się zwierciadłem życia indywidualnego i społecznego. Badania sondażowe oraz naukowe opracowania monitorujące postawy wobec wprowadzanych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii w Polsce, wskazują na ich wybiórcze przestrzeganie lub nawet nieprzestrzeganie. A tylko ich wspólne respektowanie daje szansę na obniżenie zachorowalności i śmiertelności. Szukając narzędzi do budowania prospołecznych, wspólnotowych działań, szczególną uwagę zwracamy na konieczność budowania kultury prawnej w polskim społeczeństwie. Opieramy się na analizie literatury z zakresu prawa i socjologii prawa oraz na przykładowych wynikach badań własnych dotyczących praktyk rodzinnych podczas pandemii COVID-19. Rozpoznanie postrzegania zagrożenia epidemicznego przez rodziców, stosowanie się przez nich do zaleceń i nakazów oraz ich stosunek wobec nich wprost lub przez pośrednie – codzienne praktyki, jest stałym elementem rodzicielskiego oddziaływania, budowania prawnej świadomości i szeroko traktowanej kultury prawnej przez nich i ich dzieci.