اثر تراکم کشت بر میزان رشد، ضریب تبدیل غذایی، شاخص رشد ویژه و درصد افزایش وزن بدن در دو فاز مطالعاتی با بچه فیل ماهیان زیر یکسال با وزن متوسط 92.09±1.72 گرم با تراکم 1.6، 2.8 و 4 کیلوگرم در متر مربع (هر تیمار با سه تکرار) به مدت 100 روز و فیل ماهیان یکساله با وزن متوسط 918.13±21.87 گرم به مدت 120 روز در با تراکم 1.5، 2.5، 3.5 و 4.5 کیلوگرم در متر مربع (هر تیمار با سه تکرار) در حوضچه های فایبر گلاس 2000 لیتری مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج یافته ها نشان دهنده تاثیر منفی تراکم در روند رشد، درصد افزایش وزن بدن، شاخص رشد ویژه و ضریب تبدیل غذایی در دو فاز آزمایشی بود. در فاز اول بچه ماهیانی که در تراکم پایین تر (1.6 کیلوگرم در متر مربع) پرورش یافته بودند، افزایش رشد معنی داری نسبت به ماهیان تراکم های 2.8 و 4 کیلوگرم در متر مربع (به ترتیب 42.3 و 61 درصد) داشتند (P?0.05). ماهیان نگهداری شده درتراکم بالا (4 کیلوگرم در متر مربع) بدلیل برخوردهای بیشتر دارای بدن زخمی و باله های تغییر شکل یافته بودند. در مرحله دوم پرورش نیز رشد ماهیان با افزایش تراکم کم شده، بطوریکه ماهیان تراکم پایین (1.5 کیلوگرم در متر مربع) بترتیب 7.2، 15.6 و 19.8 درصد بیشتر از ماهیان تراکم های 2.5، 3.5 و 4 کیلوگرم در متر مربع افزایش وزن داشته اند. تجزیه و تحلیل اطلاعات بدست آمده در طول دوره پرورش نشان داد، با افزایش تراکم کشت در واحد سطح، بدلیل کاهش سطح تغذیه به ازای هر ماهی و ایجاد طبقات مختلف وزنی، روابط متقابل تغذیه ای بین ماهیان افزایش یافته، که این امر منجر به نامساوی شدن سهم هر ماهی در گرفتن غذا، در نتیجه افزایش نوسان در وزن و کاهش میزان کارایی و ثمر بخشی غذا را به دنبال خواهد داشت. بر اساس نتایج بدست آمده در مطالعه حاضر، تراکم مطلوب برای پرورش ماهیان تا وزن 90 گرم، 1.5 تا 2 کیلوگرم در متر مربع و برای ماهیان بیش از 900 گرم، تراکم 2.5 تا 3 کیلوگرم در متر مربع توصیه می شود.