Kaznodziejstwo w Polsce przebiegało podobnie jak historia kaznodziejstwa w krajach zachodnich. Z funkcji kapłańskich przepowiadanie uzyskało najwyższą rangę, ponieważ wymagało odpowiednich kwalifikacji intelektualnych, oratorskich i duchowych. U kanoników obowiązki te powierzano duchownym ze stopniem akademickim. Wśród kanonii wyróżniały się trzy prepozytury: w Kazimierzu, Kraśniku i Wilnie, które pełniły rolę domów formacyjnych (nowicjat, seminarium), dysponowały odpowiednią biblioteką i pracowało tam kilku profesorów filozofii i teologii. W dziedzinie zasług dla kaznodziejstwa polskiego kanonicy regularni laterańscy zajmują godne miejsce po jezuitach, dominikanach i bernardynach.