Artykuł poświęcony jest mało znanemu wątkowi pedagogicznej działalności Janusza Korczaka, jakim była współpraca z Polskim Radiem. W latach trzydziestych minionego stulecia systematycznie przygotowywał on i prezentował na falach eteru słuchowiska przeznaczone nie tylko dla dzieci, lecz również dla dorosłych, w których rozważał kwestie wychowawcze. Dwukrotnie zrywano współpracę z Korczakiem bez podawania jakiejkolwiek przyczyny. „Stary Doktór” nie tylko doceniał potęgę nowego medium społecznego, lecz również wiązał z nim duże nadzieje. Planował wykorzystać jego wszechmoc do zmiany sposobu myślenia na temat dziecka i jego problemów.