Polish Abstract: Ponizej znajduje sie fragment eseju stanowiącego psychoanalize utworu "Take me to church" Hoziera. Podsumowując chcialbym zwrocic uwage na to jak czesto w trakcie analizy pojawia sie okres symbiozy. Jedyny moment w naszym zyciu kiedy byliśmy calkowicie uzaleznieni od drugiego czlowieka. Ten okres jak widzimy nigdy nie mija i mimo, ze zgodnie z duchem rozwoju w pewnym momencie zaczynamy sie separowac od obiektu, zaczynamy zdobywac wlasną indywidualnośc, to jak powiedzial to niegdyś Donald Winnicott (1971), nigdy nie stajemy sie w pelni niezalezni, „dązymy (jedynie) ku niezalezności”. Ta prawda psychoanalityczna, obie wymienione teorie jak zywe pojawiają sie w naszej analizie, w naszym codziennym zyciu. I czy chcemy czy nie spojrzec prawdzie w oczy, zawsze jesteśmy uzaleznieni od kogoś lub czegoś. W kazdym zjawisku odnajdujemy jakiś aspekt obiektu wczesnodzieciecego. Czasami moze to byc aspekt utraty (opiekuna, milości), a czasami mozemy byc w danym aspekcie utrwaleni (zafiksowani), np. surowym rodzicu, ktorego role poźniej przejmuje religia, jej doktryna czy dogmaty.English Abstract: In conclusion, I would like to point how often during the analysis appears a period of symbiosis. The only time in our lives when we were totally dependent on others. This period as we can notice never passes. Even though in the spirit of development at some point we begin to separate from the object, we begin to acquire our own individuality, as said, Donald Winnicott (1971), we never become fully independent, "we aim (only) towards independence". This psychoanalytical truth appears in our analysis, in our daily lives. And whether we want or not to face the truth, we are always dependent on someone or something. In every situation we find some aspect of early childhood object. Sometimes it can be aspect of the loss (caregiver, love), and sometimes we can be fixated in some aspect of object, for example: strict parent, whose role takes then the religion and its doctrine and dogma. The analysis of this song, so far, does not develop psychoanalytic theory, but it shows its ability to explain the hidden transformations and phenomena that are not only found in the life of dreams, neurotic life, and psychotic products. These wonderful formations can be found in the life of each of us. As has been said elsewhere, by surrendering to the deep psychoanalysis we find poetry in our own lives. Each of us has own poetry.