W eseju Filozofia i poezja María Zambrano ukazuje pełną napięcia relację między tymi dwiema dziedzinami, przedstawiając je jako odmienne, lecz wzajemnie dopełniające się sposoby poznawania rzeczywistości. Autorka śledzi losy owej niezwykłej relacji na przestrzeni stuleci, łącząc własną refleksję filozoficzną z wyobraźnią poetycką. W swoich rozważaniach analizuje związki poezji z etyką, metafizyką, a także mistyką. Zauważa, że filozofia i poezja wywodzą się z tego samego źródła – ludzkiego zachwytu istnieniem – choć każda z nich ujmuje inny wymiar doświadczenia. Filozofia od czasów starożytnych dąży do odkrycia prawdy za pomocą rozumu, logicznego myślenia i systematycznej refleksji, która porządkuje i wyjaśnia, lecz nieraz oddala od bezpośredniego przeżywania życia. Z kolei poezja usiłuje dotrzeć do głębszego sensu poprzez intuicję, otwierając człowieka na tajemnicę oraz to, co niewyrażalne i wieloznaczne. Zdaniem autorki rozdzielenie tych dwóch porządków sprawiło, że utraciliśmy możliwość pełnego rozumienia siebie i świata. Prawdziwe pojmowanie rzeczywistości wymaga bowiem połączenia dyskursu filozoficznego z wrażliwością poetycką.