Książka syntetycznie i odpowiednio do wyspecyfikowanych tematów powieściowych i filozoficznych prezentuje perypetie Justyny (w części pierwszej) i przygody Julietty (w części drugiej). Jako naturalne pojawia się w tym kontekście pytanie o status cnoty i występku, a fortiori dobra i zła. Choć kwestie te wydawać się mogą bardzo już klasyczne, to Sade potrafi, jak sądzę, na nowo sytuować je w blasku i podaje jako intrygujące aspekty globalnej dysputy egzystencjalnej i światopoglądowej. Jej ingrediencjami będą znamienite apologie (natury, namiętności, rozkoszy, zbrodni) i spektakularne krytyki (religii, moralności, prawa, państwa). Przybliżając Sadyczne ujęcia tych zagadnień, egzemplifikuję je adekwatnymi epizodami Nowej Justyny i Historii Julietty. Tę symultaniczność, której celem jest zrelacjonowanie aventures obu bohaterek i przegląd najważniejszych Sadycznych motywów, uzupełniam częścią dyskursywną: własnymi komentarzami lub komentarzami ekspertów od Sade’a (analizowanych kwestii jest sporo, od funkcjonowania Sade’a w XIX wieku, dotykających go ostracyzmów i cenzury, sprawy mizoginii i kobiecej emancypacji, po estetykę, politykę i ekspozycję zasług promotorów sprawy Sadycznej).