Artykuł krótko opisuje trzy przykłady dyskursu ery postprawdy, wskazując na trzy przykłady figur retorycznych (antonomazja, aposiopoesis, apokaliptyka) w wypowiedziach Elizabeth Homes, Elona Muska i Alexandra Dugina. Wszystkie reprezentują niedemokratyczne, kultowe sposoby mówienia, które można określić jako antynowoczesne i antymodernistyczne, ponieważ negują pojęcie prawdy jako nieustannie poszukiwanej i odkrywanej. Zamiast takiego nowoczesnego rozumienia, zdaniem autora, te trzy postacie albo przedstawiają oszustwo, albo proponują przyjęcie prawdy objawionej lub odkrywczej, a nie prawdy liberalnej demokracji, podlegającej krytyce, dialogowi i falsyfikacji. Artykuł oparty jest na przykładach ze współczesnego dyskursu medialnego i prac popularnonaukowych. Przedstawiona w artykule analiza figur retorycznych jest fragmentaryczna, ale w zamyśle autora ma być reprezentatywna dla procesów komunikacyjnych zachodzących we współczesności. Niniejsza analiza przedstawia materiały do planowanego słownika figur dyskursywnych ery postprawdy.