Celem artykułu jest teoretyczne opracowanie podstawowych założeń nowej koncepcji "polityki senioralnej 2.0". Uwzględniając główne postulaty filozofii Web 2.0 - popularyzację rozwiązań z dziedziny nowych technologii informacyjno- komunikacyjnych, udwustronnienie procesu przepływu informacji oraz maksymalizację interakcji - autorka artykułu koncentruje się na omówieniu przykładów praktycznego zaadaptowania "podejścia opartego na uczestnictwie" (participatory approach) w polityce społecznej oraz proponuje dalszą popularyzację rozwiązań z nurtu gerontechnologii w codziennej praktyce pracowników socjalnych, opiekunów i samych osób starszych. Autorka ilustruje, a następnie omawia trzy filary polityki senioralnej 2.0. Przywołuje wybrane rozwiązania i dobre praktyki pochodzące zarówno z kontekstu polskiego, jak i zagranicznego. Odwołuje się do takich obszarów polityki senioralnej, jak opieka długoterminowa, polityka zdrowotna, aktywizacja społeczna i zawodowa, kształcenie ustawiczne oraz zaangażowanie w procesy polityczne. Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy tworzeniu nowoczesnego państwa opiekuńczego może przyświecać maksyma nihil de nobis sine nobis, czyli "nic o nas bez nas". Koncepcja "polityki senioralnej 2.0" odwołuje się do idei empowermentu i za cel nadrzędny przyjmuje wzmocnienie społecznej i politycznej pozycji osób starszych.