Biorąc za punkt wyjścia szkic do recenzji z Piotrusia piora Ingeborg Bachmann, autor analizuje uniwersum mikropowieści Lipskiego jako przestrzeni babelicznego chaosu, wirującego wokol strefy analnej zamieszkiwanej przez znieksztalcone cialo glownego bohatera. Autor dowodzi, ze mesjanskich motywow wplecionych w tekst „apokryfu” nie mozna odczytywac bezkrytycznie, a zestawiając teologie Piotrusia z koncepcją Jakuba Franka, probuje wykazac, ze Piotruś ucieleśnia paradoksalny „bierny frankizm”. Bohater Lipskiego przemierza droge „czarnej gnozy”, ktora nie daje zbawienia, lecz kontaktuje nas z „cześcią śmierci”, punktem w naszej duszy, gdzie pozostajemy dla siebie calkowicie nieprzejrzyści. Choc jednak sam bohater zmierza ku zatracie, jako figura literacka tworzy znak pojedynczości cierpienia.